کدام گوشه دنیا نهفته روی چو ماهت

الاه من ز که پرسم نشان یوسف چاهت

چه قدر ناز غزل را کشیده ام که سراید

تمام سوز دلم را ز دور دست نگاهت

 به کوچه های عبور چه قدر آب بپاشیم

 یواشکی من و این چشم های مانده به راهت

هنوز می رسد از لا به لای این تقویم

صدای ندبه وزاری ز جمعه های پگاهت

شکسته بال عروجم ز تیر های معاصی

خدا کند که نیفتم ز دیدگان سیاهت

نجمه امامی

 به تو نگاه میکنم می دانم که تنها نیاز مند یک نگاهی تا به تو دل دهد آسوده خاطرت کند بگشایدت تا به در آیی .

من پاپس میکشم  ودر نیمه گشوده به سوی تو بسته میشود/

من گم شدم           تو اینه ای گم نمی شوی      وقتش شده بیایی و پیدا کنی مرا

این بار با نگاه کریمانه ات ببین                 شاید غلام خانه زهرا کنی مرا

کوچک همیشه دور زلطف بزرگ نیست

                                                      قطره شدم که راهی دریا کنی مرا

می خواهم اب شوم در گستره ی افق آنجا که دریا به آخر میرسد وآسمان آغاز می شود.

می خواهم با هر آنچه مرا در بر گرفته یکی شوم.

حس می کنم ومی دانم دست می سایم ومی ترسم.باور نمی کنم و امیدوارم که هیچ چیز  با آن به عناد بر نخیزد.

می خواهم آب شوم در گستره ی افق